Een Travellerspoint blog

Seneg à l'aise vervolg

sunny 40 °C

Dag acht
Kennis gemaakt met Amadou en Amara, onze gids en chauffeur voor de komende dagen. Dit keer geen luxe-bouworde busje maar een gamel, nog net aan elkaar hangend busje zonder airco off course. Het starten was altijd spannend (doet ie 'et of doet ie 'et niet?), de rookpluimen grandioos en de blik van Amara sprak vaak boekdelen. Af en toe hing hij zijn hoofd buiten om te zien of alles er nog aan hing. Amadou was ons iets te enthousiast na een week zweten op Senegalese bodem. Tijdens de ritten gaf hij bij iedere boom of dier dat we tegenkwamen met veel te luide stem een veel te lange uitleg. Terwijl de meesten tijdens zo een ochtelijke rit liever nog wat hun roes uitsliepen.
Onze belangrijkste stop van de dag was Touba, de heilige stad Moslim-stad met gigantische moskee. Heel indrukwekkend en wij liepen voor de gelegenheid ook volledig bedekt en gesluierd rond.

n118316692..97_4650.jpg

DSCN0374.jpg

Later die dag aangekomen in Lompoul, een klein traditioneel dorpje. Nu ja, klein... op dat moment niet zo want er was net een geboortefeest aan de gang. Normaal gebeurt dat een week naar de geboorte, maar omdat het toen rammadam was, werd het een weekje verlaat. Gigantisch veel mensen uit omliggende dorpen waren uitgenodigd en het was daar dan ook een drukte van jewelste. We kwamen juist toe voor etenstijd (rond 16u het middageten) en kregen direct een grote kom rijst met kip voor ons neus. Het werd eten met de handen zoals zij het doen en na vijf minuten beseffen dat iedereen je aanstaart omdat je met je linker- en dus onrein hand aan het eten bent. Na het eten volgde er een wandeling van een tweetal kilometer naar een prachtig stukje woestijngebied en tegen dat we de 2 km terug gewandeld hadden was het terug donker en konden we naar goede gewoonte in het donker installeren en eten. Het opfrissen gebeurde met een bassin water tussen de kippen en een paard en het slapen terug buiten op de grond.

n146703992..50_3884.jpg

n102141882..34_3021.jpg

n102141882..28_1354.jpg

Dag negen
Terug het busje in met Amadou en Masse. Eerst een korte stop bij een plaatselijk agri-cultuur projectje en dan naar het strand! Hoewel de hitte bij ondraaglijk was en de stroming veel te sterk, heb ik er toch van genoten. Annelies heeft die dag iets minder geluk gehad en is haar bril kwijtgeraakt. Na het strandbezoekje hebben we nog een aantal dorpjes bezocht, waar we steeds hartelijk onthaald werden en we ook telkens wat eten afgaven. In één van die dorpjes leefden een drietal gezinnen. De ouders en hun twee zonen met hun vrouwen en kinderen. Het viel ons op dat één van die vrouwen er betrekkelijk jong uitzag en inderdaad ze was achttien en al drie jaar getrouwd met haar dertigjarige man. Door onze vragen werden zij ook benieuwd naar onze manier van leven en het duurde dan ook even tegen we deftig uitgelegd kregen waarom polygamie niet aan de orde is in Europa. Voor hen is het zo vanzelfsprekend zoals monogamie dat bij ons is. Maar in de praktijk hebben we toch gezien dat dit zeker niet altijd aan de orde is in Senegal. Het mag, maar niet alle vrouwen gaan daarmee akkoord. Die nacht hebben we ook in een dorpje geslapen en ons terug gewassen met enkele emmers water.

n102141882..37_3873.jpg

n539567897..20_9050.jpg

DSCN0505.jpg

DSC_0005.jpg

Dag tien
's Morgens vroeg heeft een vrouw van het dorpje mijn haar beginnen vlechten en ik heb haar laten doen ondanks haar hardhandigheid. Uiteindelijk heb ik er achteraf veel deugd van gehad aangezien zo'n gevlecht haar veel minder plakt in die hitte. Na het ontbijt (stokbrood, wat anders) naar de markt. Niet overdekt deze keer, maar toch minstens even druk. Samen met de hitte op ons hoofd hebben er toen enkelen toch serieus afgezien dat moment. Die middag hebben we nog een dorpje bezocht dat duidelijk veel armer was dan de rest die we tot nu toe gezien hadden. Het verschil was dat zij geen directe watervoorziening hadden en kilometers moesten stappen voor een waterput. Omdat we al rijst hadden meegegeten bij een vorig stop in een dorp, hadden we die middag geen honger meer naar de pasta die Amadou had meegenomen voor ons en hebben we die allemaal kunnen afgeven in dat armer dorpje. Ze wisten niet wat hen overkwam. En van deze armoede zijn we dezelfde dag nog beland in Saint-Louis in een pracht van een herberg, met zwembad. Het contrast kon niet groter zijn. Velen hadden het er dan ook echt moeilijk mee.
De laatste uurtjes van de dag hebben we toen nog gevuld met zwemmen, lekker eten en wat kledij meegeven voor te wassen.

DSC_0019.jpg

Dag elf
Het grootste deel van de dag vrij. Terug veel gezwommen. En deugd dat het deed. In de late namiddag kwam Amadou ons oppikken voor een tour door de stad met paard en kar. Saint-Louis is een koloniale kuststad die voor de Fransen van groot belang was voor de exploitatie van goud, ivoor en slaven. Er staan prachtige koloniale gebouwen die ofwel staan te verkrotten ofwel helemaal zijn gerestaureerd voor dure hotels. We hebben er ook speciaal voor Tina, die geluidstechnicus is, een bezoekje gebracht aan een radio-station. Ze keek alvast haar ogen met welke ouderwetse apparatuur ze daar nog werken en Paco, de radioman, zag het al helemaal zitten om stage te komen doen bij haar in België. Het kustbriesje en het feit dat het al donker werd tijdens ons ritje en we wat koud kregen hebben me een verkoudheid opgezadeld voor de volgende dagen. Of was het dat nachtelijke zwempartijtje een paar uur later? Ons avondmaal hebben we genuttigd in Saint-Louis zelf en al lopend naar het restaurant op vijf minuten tijd aan de praat geraakt met Tamtam, een Senegalees die nog in Louvain-la-Neuve heeft gestudeerd en nog heeft opgetreden op Couleur Café. Op die vijf minuten ook een djembé gekocht aan hem aan een goed prijsje. De rit terug naar de herberg was met een gammele zwart-gele texi zoals er daar honderden rondrijden. Terug in de herberg hebben we kennis gemaakt met de mensen van de Joker-avontuurgroep (alle leeftijden) die de omgekeerde tour deden als ons en dus pas begonnen waren met hun rondreis. Ze wisten niet wat hun overkwam met al dat jong geweld en we hoorden dan ook sommigen zeggen 'amai, als ons dochters later ook zo worden...'. Wat later kwamen Babou en Colie toe, onze gidsen van Siné Saloum die ons terug gingen vergezellen de laatste dagen. Mijn djembé laten keuren door hen en complimenten gehad met de goede aankoop. Oef!

n539567897..30_2925.jpg

n146703992..85_4191.jpg

Dag twaalf
's Ochtends met Amadou en Amara naar Parc National de la Langue de Barbarie, een klein natuurgebied dat vooral voor vogels en schildpadden belangrijk is. Het is een landtong van een tiental kilometer lang, met aan de ene kant de Atlantische Oceaan en aan de andere de rivier Sénégal. We hebben het park bezocht met een piroquet, een soort bootje en zo via de rivier de landtong afgevaren en ondertussen heel wat vogels (reigers, flamingo's, etc...), varanen en vliegende vissen gezien. De namiddag mochten we zelf opvullen en ik ben met enkelen het stad ingetrokken. Nog eens het kraampje bezocht van Tamtam, mijn djembéverkoper en hij herkende me direct. Omdat ik niets meer bij hem kon kopen (er was al een grote hap uit mn souveniersbudget door de djembé) heeft hij une bonne prix gemaakt voor mijn reisgenootjes omdat ik zo een goede vriendin was voor hem. Haha, het typeert zo hun verkoopsmethoden, maar ergens is het wel charmant. Ze zullen altijd supervriendelijk doen en cadeautjes geven, maar dan wordt je wel met enige aandrang verzocht iets te kopen. Er je in opjagen heeft niet veel zin, ik lachte het meestal weg met een grapje en dat kunnen ze wel appreciëren. 's Avonds stond er een Soirée Senegalé op het programma. Een groepje dat kwam optreden en Senegalese vrouwen die een soort dans daarop deden waarbij alles bewoog wat aan hen hing. Ook hebben Babou en zijn vriend mijn djembé nog eens speciaal aangespannen met nieuwe koorden om het geluid nog beter te maken.

DSCN0643.jpg

Dag dertien
Terug het gammele busje van Amara in. Dit keer met nog meer! Wij twaalven, de chauffeur, Babou en zijn twee companen. Krap! Eerst een aantal uurtjes rijden tot in Thiès waar er een artisanaal marktje was. Ikzelf heb er niets gekocht maar de meesten hebben er zich toch nog eens goed laten gaan. Na een tussenstop voor een picknick zijn we toegekomen in Toubab Dialaw. Daar hebben we op het dakterras van een vriend van Babou geslapen, met zicht op zee! De nichten van Babou hebben gekookt voor ons, tieboudienne, de traditionele schotel die we de tweede dag ook gegeten hadden. En na het avondmaal moesten we ons allemaal in traditionele kledij hijsen voor een Senegalese avond op het strand met dans en muziek.

n539567897..76_9120.jpg

Dag veertien
En we blijven Amara zijn busje volproppen! Nog eens drie meer dan gisteren, de nichtjes wouden ook nog een lift. We hangen nog net niet aan de buitenkant zoals de Senegalezen het soms doen. Het starten verliep niet vlot en na enkele zwarte rookpluimen keek Amara toch eens onder motorkap, maar na tien minuutjes zijn we toch weg. Iedereen heel moe want we waren om 5u30 opgestaan om niet in de file te staan in Dakar. Het oorspronkelijke plan was om eerst naar de ViaVia te gaan om ons bagage te dumpen, maar doordat Babou in slaap was gevallen stonden we plots al aan de haven om de boot te nemen naar Ile de Gorée. Gorée is een eiland op vier kilometer van Dakar en is slechts 900m op 300m groot. Het werd in de 15de eeuw ontdekt door de Portugese ontdekkingsreiziger Bartolomeus Diaz en heeft door de invloeden van de verschillende overheersers (Portugezen, Hollanders, Engelsen en Fransen) een bijzonder karakter. De felgekleurde huizen geven het een Mediterrane tint, de architectuur heeft ook Arabische kenmerken. Op het eiland wonen 1200 mensen waarvan 800 moslims en 400 christenen, er staat zowel een moskee als een kerk. Het eiland staat sinds 1978 op de werelderfgoedlijst van UNESCO omdat het één van de belangrijkste getuigenissen is van de trans-Atlantische slavenhandel. We hebben er het Maison des esclaves bezoeken, het enige slavenhuis dat op het eiland is overgebleven en gerestaureerd om aan het nageslacht de wrede geschiedenis van het eiland mee te geven. Het huis werd omstreeks 1780 gebouwd. Op de benedenverdieping verbleven slaven, wachtend om verscheept te worden naar de Nieuwe Wereld. De waarde van de mannen was afhankelijk van hun gewicht, waarbij 60kg een minimum was. Wie minder woog werd in een speciale kamer gehouden en met bonen gevoed totdat het gewenste gewicht bereikt was. Jonge vrouwen werden gewaardeerd volgens hun borsten en maagdelijkheid. Zij konden hun vrijheid terugwinnen door met de handelaars naar bed te gaan. Er zijn twee strafkamers voor opstandige slaven, één voor de mannen en één voor de vrouwen. Het huis staat langs het water waar de beruchte Door of No Return op uitkomt. Langs deze deur werden de slaven op de schepen geladen. Wie probeerde te vluchten werd ofwel door wachters neergeschoten, ofwel door haaien verslonden.
Na Ile de Gorée nog een marktje en daarna terug naar de Via Via, ons vertrekpunt. Terug in mijn zelfde bedje geslapen als de eerste nacht en het leek alsof mn lichaam die warmte van die eerste nacht al veel beter gewend was.

n118316692..08_7831.jpg

DSCN0810.jpg

n539567897..32_3637.jpg

Dag vijftien
Onze laatste dag op Senegalese bodem... Tijdens de voormiddag stond er vrijwilligerswerk gepland. Vier mensen bij het project van Lies en acht mensen in het schooltje van Servaas. Ik verkoos het talibéproject van Lies, samen met Hanne, Kelly en Virginie. Het eerste uurtje hielpen Virginie en Kelly in het klasje bij de les leren lezen en schrijven en hielpen Hanne en ik bij de verzorging. Er waren heel weinig kinderen die dag dus het was niet druk. Hanne en ik hebben de medicatie- en verzorgingskast onder handen genomen en wat uitleg gegeven aan de vrijwilligers (die geen verpleegkundigen zijn) wanneer wat te gebruiken. Ook hebben we enkele wondjes verzorgd bij kinderen. Niet altijd gemakkelijk. Twee broertjes hadden daar bijvoorbeeld eenzelfde soort wondjes die volgens Fatou, één van de verantwoordelijken, veroorzaakt wordt door een soort onderhuids wormpje. Dan kun je beter afgaan op de kennis van Fatou dan op de eigen kennis. Maar toch enkele basisprincipes kunnen meegeven rond soorten wondes (rood - geel - zwart) en het gebruik van de verschillende soorten ontsmettingsmiddelen en bacteriedodende zalven. Het volgende uurtje wat met de kinderen gespeeld: het liedje Sur le Pond d'Avignon aangeleerd, kleuren, zakdoekje leggen,... Tegen het middageten kwam Fatou melden dat er een jongen ziek buiten zat. Ik ging er naar toe en zag dat hij niet echt reageerde. Hij zat daar gewoon in de vlakke zon voor zich uit te staren. Hij vertelde dat hij overal pijn had, maar toen ik aan zijn hoofd voelde merkte ik direct dat hij koorts had. We hebben hem naar binnen laten komen en zijn temperatuur genomen: 40°!!! Ik dacht direct aan malaria en Fatou was het met me eens omdat het het moment was waarop velen ervan ziek werden. We hebben hem onmiddellijk paracetamol en een malaria-behandeling gegeven. Normaal moet je zoiets laboratorisch vaststellen, maar daar ontbraken de middelen gewoon aan. Wat later moesten we weg omdat we met de rest van de groep hadden afgesproken, dus ik heb nooit geweten hoe het met hem is afgelopen.
In de namiddag zijn we voor de laatste keer gaan zwemmen in de zee en 's avonds was er nog een bbq op het strand, georganiseerd door de mensen van de VIa Via. Er waren terug een tiental talibé-kinderen bij. Annelies vertelde me dat er eentje bij zat die zat te huilen omdat zijn schoenen gestolen waren. Ik ben met hem gaan praten en het bleek één van de kinderen te zijn die in het begin van de ook op het project aanwezig was toen we het bezocht hadden. Talla, een jongen van tien jaar, met een serieuze blik in de ogen door het harde straatleven maar waar de intelligentie van af droop. Hij gaat naar het Talibé-project en naar school, spreekt perfect Frans en stelde veel vragen over België en de verschillen met zijn land. Hij was echter ontroostbaar dat zijn enige paar schoenen die dag gestolen waren dat Annelies en ik besloten er iets aan te doen. Op de bbq was er nog een vrijwilligster aanwezig die werkt bij Lies en ik heb haar mijn laatste 10 000 CFA gegeven (15 euro) om kinderschoenen te kopen de dag erna. Talla was dankbaar, maar je zag dat hij iets had van 'eerst zien en dan geloven'. Barbara heeft toen met hen op het zand naar de sterren liggen kijken en proberen uit te leggen hoe het is om in een vliegtuig te zitten. Met de pijn aan de oren en de kriebels in de buik. Ze vonden het geweldig en deden hun uiterste best om zich in te leven in iets wat ze misschien nooit zullen meemaken.
Een uurtje later zaten we zelf in de luchthaven.

n146703992..75_7247.jpg

DSC_0117.jpg

Dag zestien
Om 2u15 die ochtend steeg onze vlieger op dus het beloofde een lange nacht en dag te worden, zonder slaap. Al snel lagen de meeste te slapen, maar ik ben daar gene krak in. Dus was ik wat aan het rondkijken en merkte ik op dat er een vrouw enkele rijen voor me op het belletje drukte. Een stewardess komt aangesneld, kijkt wat bedenkelijk en komt terug met een glas water. Ze roept haar collega, ze onderhandelen wat en duwen nog eens op de bel om er een derde collega bij te roepen. Nog wat bedenkelijke gezichten. Aangezien ik toch niets beter te doen had, zeg ik dat ik verpleegkundige ben en vraag ik of ik kan helpen. Opluchting op hun gezicht en ze halen me er direct bij en beginnen de situatie uit te leggen. Een Francaise, met diarree, misselijkheid, pijn in de buik,... Ik zeg dat het waarschijnlijk een gewone Turista-diaree is en dat ze best wat plat kan liggen om te rusten. Ze wordt naar achter verhuisd. Een vijftal minuten later komen ze me terug halen. Of ik iets ken van Cholera? Natuurlijk niet, dat komt bij ons niet meer voor. Nu, ze hadden hun checklist overlopen en kwamen tot de constatatie dat de symptomen overeenkwamen. Het enige probleem was dat er bij zo'n vermoeden een ganse procedure moest opgestart worden en ze was benieuwd naar mijn advies. Ik zeg dat ik eens zal overleggen met mijn collega-verpleegkundigen die ook aan boord waren. We besluiten dat ze bij twijfel maar best van het ergste uitgaan en de procedure dan maar in gang moeten steken. Ik vertel het hen en ze laten me weten dat de commandant dit ook al beslist had. Vijf minuten later wordt ik terug geroepen. Of ik aan haar nog enkele vragen kon stellen over de duur van haar verblijf in Senegal en ook kon uitleggen dat ze een masker moest dragen. Het Frans van de Portugese stewardessen was niet denderend en ze hadden liever dat een verpleegkundige alles uitlegde. Nu goed, ik begin te praten met die vrouw en merk dat ze zich ondertussen al heel wat beter voelt. Ook blijkt dat ze gevaccineerd is en dat ze slechts één week in Senegal was. Ik communiceer dit terug naar de stewardessen, maar aangezien de vrouw niet kon bewijzen dat ze gevaccineerd was moest de procedure toch doorgaan en heeft ze de rest van de vlucht nog een masker moeten dragen. Bij landing in Lissabon stond een ambulance haar op te wachten, dus haar overstap naar Lyon kon ze wel vergeten... Rond 15u30 uiteindelijk aangekomen in Brussel. We grapten nog met enkelen dat we enkel eens een gedag kwamen zeggen en ons souveniers afgeven, maar de realiteit beslist er net iets anders over.

DSC00283.jpg

Senegal, à la prochaine!

Geplaatst door Philine 5:31 Gearchiveerd in Senegal

Email deze blog postFacebookStumbleUponRedditDel.icio.usIloho

Inhoudsopgave

Reacties

Hay Philine! Amai, heb heel je blogje in één ruk uitgelezen! :-) grappig, als ik dezelfde mat zie als diegene waar wij op aten en sliepen, of als ik verhalen en indrukken lees, die ik zelf ook heb meegemaakt en gevoeld! Ook grappig dat het terras van de vriend van babou aan zee verdacht veel trekt op het terras van de tante van babou waar wij toen sliepen op dat strand ;-) Is het je trouwens nog gelukt hem af te schepen? Ah ja, en zo'n dankbetuiging in het begin, man man man, ik ga me nog gevleid voelen :p Hehe, ben blij dat je deze reis ook hebt gemaakt, want het is moeijlk iemand te beschrijven wat je daar ziet, beleeft en voelt!
Tot gauw!!! Sofie

door fiezel

Om reacties achter te laten op deze reisblog moet je lid zijn van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint